Café Brandpunt

Brandende chocomel..
Door jullie verslaggever Genaud Molin
Brandpunt, een sentimentele naam als je het mij vraagt. Het doet me denken aan een knus cafeetje gerund door een oud stelletje dat chocomel serveert, een café met een hart waar altijd licht brand. Niets is minder waar, ik open de deur en loop tientallen ‘Oloffers’ tegemoet. Voor degene die Olof niet kennen, het is een grote studenten-kak-vereniging in Tilburg. Helaas werd mijn fantasie bij de naam Brandpunt dus niet bevestigd. Na deze grote teleurstelling verwerkt te hebben loop ik samen met Elmke en Niels naar de achterste tafel van de zaak. Er brandt een mooi kaarsje en Elmke besluit na tien minuten wachten tóch maar naar de bar te lopen om een chocomel voor mij, een cappuccino voor haar en een pilsje voor mijn grote vriend Niels te bestellen. Een oprechte, aardige knul van een jaar of 25 brengt onze bestelling. Vol jaloezie kijk ik naar het pilsje van Niels en weer terug naar mijn chocomel. Voordat ik mijn eerste nipje aan het glas chocomel wil nemen vraag ik me af waarom wij perse een blog moeten schrijven over het vieste warme drankje dat er bestaat. Waarom geen pils of whisky? Voordat het erop begint te lijken dat ik dit verslag in mineur schrijf, wil ik even kwijt dat zowel de berg slagroom als het koekje naast het glas cacaopoeder aangelengd met melk goed te “pruimen” is, zoals we dat in Limburg zeggen. Bij de eerst slok loop ik een 3de graad verbranding op aan mijn tong. Misschien wat overdreven maar de chocomel is nog te warm om te drinken. Na twee minuten is hij goed op temperatuur. Ik neem een slok , de chocolademelk glijdt mijn mond in. Al snel wordt mij duidelijk dat dit drankje niet voor mij bestemd is. Na het glas terug op het schoteltje gezet te hebben houden me twee vragen bezig: “Moet ik dit glas nog leegdrinken?” en “Hoe kan ik de chocomel nou beoordelen als ik het zo vies vind”?
Voor de eerste vraag vond ik al snel een oplossing. Niels en Elmke moesten mij uit mijn lijden verlossen. Zoals echte vrienden hebben ze mij geholpen uit mijn grootste nachtmerrie: “Chocomel drinken”. Mijn oog viel direct weer op het goudgele goedje met de witte kraag dat voor Niels zijn neus te schitteren stond in het kaarslicht. Ik besloot me te verplaatsen naar de bar om daar een pilsje te bestellen. Terug op mijn plek kijk ik naar het intussen leeggedronken glas chocolademelk en mijn volle glas bier. Het contrast is groot, ik neem een slok van mijn pils en het is alsof een engeltje op mijn tong plast, een ware “delicatesse”. Voordat het erop begint te lijken dat ik een zware alcohol verslaving heb moet ik jullie dit beeld ontnemen, alles is nou eenmaal lekker in verhouding met chocolademelk. Na de hoofdprijs van €2.80 betaald te hebben voor de chocolademelk besluiten we “Brandpunt” te verlaten onder begeleiding van Sweet Home Alabama, een song geschreven door de southern rockband Lynyrd Skynyrd, later volgde een slechte poging tot coveren door Kid Rock. Ik bied mijn excuses aan voor het regelmatig bewandelen van “zijweggetjes”, dat doe ik graag zoals jullie hebben gemerkt. Mijn conclusie over “Brandpunt” en zijn chocomel: Leuke bediening , gezellig café, walgelijke chocolademelk. Ik kan de chocomel niet vergelijken met andere chocolademelk dus ik heb mijn lieftallige assistenten gevraagd een punt te geven voor de chocolademelk. Een 7, dat is het cijfer waar “Brandpunt” het mee moet doen.


Beoordelingschema

Naam verslaggever	Genaud Molin
Naam café	Brandpunt
Temperatuur in café?	Benauwd
Comfortabele stoel/kruk?	Een goed zittende houten stoel
Sfeerbeschrijving	Gezellig
Personeel (uiterlijk en gastvrijheid)	Jong en vriendelijk
Prijs Chocomel	€2,80
Gratis slagroom?	Nee, €0,50 extra.
Hoeveelheid slagroom?	Super veel
Gratis koekje?	Jep
Wat voor chocomel? (aanmaak/opwarm/etc)	Nestle
Hoeveelheid chocomel	Een flinke beker vol
Temperatuur chocomel	Net iets te heet.
Cijfer	Een 7
Fooi?	20 cent omdat ik een 1 euro en 2 euro muntstuk had